|
De
geschiedenis van Reiki.
De oude
geneeskunst van Reiki werd in het begin van de l9e eeuw door Dhr. Mikao
Usui herontdekt. Mikao Usui was een Boeddhist die erg geïnteresseerd was
in de genezing van Geest en Lichaam. Waar hij ook zocht, het antwoord op
zijn vragen bleef uit. Maar hij besloot het er niet bij te laten zitten
en ging op zoek naar het geheim van het genezen van zieken door
handoplegging zoals Boeddha en Jezus dit deden. Zijn reis bracht hem ver
buiten Japan maar het antwoordt liet nog op zich wachten.
Uiteindelijk
besloot hij terug te gaan naar Japan. Ondertussen had Dhr. Usui ontdekt
dat van Boeddha ook wonderbaarlijke genezingen bekend waren. Misschien
zou hij wat kunnen leren van het Boeddhisme. In Japan bezocht Dhr. Usui
vele Boeddhistische kloosters. Hij was geïnteresseerd in lichamelijk
genezen en op zijn vragen kreeg hij steeds hetzelfde antwoord: "Voor
ons is het de geest die genezen moet worden, daar zijn wij mee bezig. Het
lichaam is van ondergeschikt belang, van een lagere orde". Na
verloop van tijd kwam hij in een Zen klooster, daar werd hij voor de
eerste keer ertoe aangemoedigd door te gaan met zijn onderzoek. De oude
abt was het met hem eens dat het mogelijk moest zijn het menselijk
lichaam te genezen zoals Boeddha en Jezus dat eens hadden gedaan, maar
dat alle inspanningen al eeuwen lang op het genezen van de geest waren
gericht. Hij stelde dat wat op een bepaald moment mogelijk was geweest,
opnieuw verwezenlijkt kon worden. Dhr. Usui besloot om voorlopig in dit
klooster te blijven en begon aan een lange studie van de Boeddhistisch
geschriften en Soetra's (Soetra's zijn kernachtige spreuken die bepaalde
hogere wijsheden en vermogens omvatten en die bij een bepaalde manier van
aanwending ook een afstemming geven op de Universele Levensenergie,
waardoor deze wijsheden en vermogens tot verwerkelijking kunnen komen).
Dhr. Usui heeft naast het Japans en Engels ook Chinees en Sanskriet
bestudeerd. Dus nu ging hij alle Chinese Soetra's bestuderen die hij kon
vinden. Zijn inspanningen leverden weer niets op. Hij besloot de
Sanskriet Soetra's te bestuderen. Na lang zoeken vond Dhr. Usui wat hij
zocht. In de leringen van Boeddha ontdekte hij formules en symbolen en de
beschrijvingen hoe Boeddha kon genezen. Hij had dan wel de kennis
herontdekt, maar deze ten uitvoer brengen lukte hem niet. Hoe kon hij
deze methode activeren? Want wijsheid en kennis zonder de sleutel om deze
te ontsluiten was als water scheppen met een vergiet, je weet dat je iets
hebt gevonden maar je kunt er geen grip op krijgen.
Mikao
Usui
Hij besprak
zijn probleem met zijn vriend de oude abt. Die adviseerde hem naar de
heilige berg Kuruma te gaan om daar 21 dagen te mediteren en te vasten om
zo in contact te kunnen komen met het niveau van de symbolen en de kracht
van het genezen te ontvangen. Dhr. Usui ging de volgende dag op weg en
beklom de berg Kuruma. Hij legde 21 steentjes voor zich neer en schoof
elke dag een steentje weg. Er gebeurde niets en hij voelde zijn krachten
op raken.
Op
de 21e dag was hij zich plotseling bewust van een stralend pulserend
licht dat vanuit de hemel heel snel naar hem toe kwam. Het werd steeds
groter, Dhr. Usui werd bang en wilde opstaan en wegrennen. Uiteindelijk
drong het tot hem door dat het een of ander teken moest zijn.
Het licht trof
hem in het midden van zijn voorhoofd, als in luchtbellen zag hij de
symbolen die hij tijdens zijn studie ontdekt had. De sleutel tot genezen,
zoals Boeddha en Jezus het hadden gedaan. Het leek wel of de symbolen in
zijn geheugen branden. Toen Dhr. Usui bijkwam en de trance over was,
voelde hij zich niet langer uitgeput. Ook zijn stijfheid en het gevoel
van honger van de vorige dagen waren verdwenen. Hij verbaasde zich, dat
hij over zoveel kracht beschikte en zich zo verjongd voelde. Dit was het
eerste wonder van die morgen.
Hij begon de
berg af te dalen om zijn vriend de abt zijn ervaringen te vertellen. In
zijn haast struikelde hij en stootte zijn grote teen tegen een steen.
Zich instinctief bukkend greep hij naar zijn teen, zij hand en teen
werden "heet" en tot zijn verbazing hield het bloeden op, de
pijn verdween. Dat was het tweede wonder. Omdat hij honger had, ging hij
een herberg binnen en bestelde een groot ontbijt. De waard waarschuwde
hem om na zo'n lange vastentijd niet teveel te eten. Hij at echter de
hele maaltijd zonder enig negatief gevolg. Dat was het derde wonder. De
kleindochter van de waard had al dagen lang erge kiespijn. Met haar
toestemming legde Dhr. Usui zijn handen op haar wangen en na een paar
minuten begon de zwelling weg te trekken. Ze voelde zich een stuk beter.
Ze dankte Dhr. Usui. Dat was het vierde wonder op die dag.
Dhr. Usui
keerde terug naar het klooster waar de abt op sterven lag. Snel spoedde
hij zich naar het ziekbed, knielde neer en legde zijn handen op de buik
van zijn vriend. Deze sloeg na enige tijd zijn ogen op. Dhr. Usui
vertelde wat er gebeurd was die dag. Van zijn teen, het eten, de
kleindochter van de waard, en nu de genezing van zijn vriend. Zoveel
wonderen op een dag. Ik geloof dat GOD mij een geschenk heeft gegeven
sprak Dhr. Usui. De volgende dag stond de abt totaal genezen op en riep
monter uit dat hij aan het werk moest. Ze noemden de kracht van Dhr. Usui
" REIKI " en overlegden wat Dhr. Usui ermee moest doen. Dhr.
Usui besloot in de bedelaarswijk van Kyoto te gaan werken. De mensen die
daar woonden te genezen en hun leven draaglijker te maken. In 1923 na de
Kanto-aardbeving in Tokio behandelde hij vele slachtoffers. Hierdoor werd
hij snel bekend als "heler".
Hij bleef
ongeveer zeven jaar in de sloppen en behandelde vele zieken. Zieken en
zwakken stuurde hij na hun genezing als sterke mensen erop uit om werk te
vinden. Maar na verloop van tijd zag hij dezelfde gezichten terug. Op
zijn vraag waarom ze geen nieuw leven begonnen waren, antwoordden de
mensen dat werken hun moeilijk gevallen was en dat ze liever bedelaars
bleven. Dhr. Usui was diep geschokt. Hij zag in dat hij iets vergeten
was; Hij had veel aandacht besteed aan de symptomen, maar had hen niet
geleerd waardering voor hun lichaam en het leven te hebben. Hij had hun
geen dankbaarheid geleerd. Hij zag in dat hij door REIKI zo maar weg te
geven, alleen maar hun bedelaars instelling had versterkt. Hij zag nu
duidelijk dat het belangrijk was energie uit te wisselen. Mensen moesten
wat teruggeven voor wat zij ontvingen, want anders had hun leven geen
waarde. In de volgende dagen stelde hij de beginselen van REIKI op.
Kort
daarna verliet hij de sloppen en keerde terug naar Kyoto. Hij begon
overal in Japan onderricht te geven. Eveneens in deze periode begreep hij
het doel van de symbolen die hij in zijn visioen had gezien. Hij zou ze
gebruiken om mensen op de juiste golflengte af te stemmen, zodat ze de
verantwoordelijkheid voor hun eigen welzijn zouden kunnen dragen. Door
hun te helpen bij het versterken van hun energie, zou hij de mensen een
grotere stap kunnen laten zetten naar hun eigen meesterschap. Hij begon
anderen tot leraar op te leiden; jonge mannen die hem op zijn reizen
konden vergezellen. Een van zijn leerlingen, in 1925 ingewijd als Master,
te weten Dhr. Chujiro Hayashi, een gepensioneerde marineofficier, heeft
ook zijn leven aan Reiki gewijd.
Dhr.
Hayashi was een heel andere man en zag, als ex-militair, het belang van
een structuur. Hij veranderde het ±6 Graden systeem naar wat we nu
kennen het 3 Graden systeem. Voor de behandeling van mensen en om ze de
Reiki beginselen te leren, stichtte hij twee klinieken. Een in Kyoto en
een andere in Tokio. Deze werden druk bezocht. Dhr. Hayashi ontdekte dat
Reiki vanzelf naar de plaats van het lichamelijke symptoom stroomt en
daarbij de oorzaak oplost. Reiki vult het tekort aan levensenergie aan en
laat het lichaam in het geheel herstellen. Maar ook stelde Dhr. Hayashi
vast dat alleen met een positieve manier van denken en een goede manier
van leven iemand blijvend kon genezen. Hij benadrukte dus ook het belang
van de Reiki beginselen. De wijze waarop hij les gaf kwam hier op neer.
Voor de eerste graad moest men een periode van 3 maanden één dag per
week vrijwilligerswerk bij hem doen. Voor de tweede graad was dit een
periode van 9 maanden en voor hen die de mastergraad mochten doen was de
periode 2 jaar.
Op een dag in
1935 werd, door een medewerker van een naburig ziekenhuis een jonge vrouw
uit Hawaï, van Japanse afkomst, de kliniek in Tokio binnen gebracht.
Deze vrouw, Hawayo Takata, was naar Japan gekomen om zich aan een tumor
te laten opereren. Daar zij echter ook hartpatiënte was, kon een
operatie onmogelijk uitgevoerd worden. In het Ziekenhuis werkte op dat
moment een vrouw die ook verbonden was aan de Reiki Kliniek van Dhr.
Hayashi.
Toen
zij met Mevr. Takata in contact kwam adviseerde zij haar een paar Reiki
behandelingen te nemen, in de kliniek van Dhr. Hayashi. Ze werd daar
iedere dag met Reiki geholpen. Na enige tijd verdwenen de hartproblemen
en ook genas ze van de tumor. Mevr. Takata was onder de indruk van REIKI
en besloot zelf de techniek te leren. Toen ze helemaal gezond was en erom
vroeg, werd het haar geweigerd. Dhr. Hayashi ging er vanuit dat alleen
Japanners die in Japan woonden tot de cursus konden worden toegelaten.
Mevr. Takata kon zich hier niet bij neerleggen, was zeer vastberaden en
gaf niet op. Ze ging nogmaals naar Dhr. Hayashi en vertelde hem van haar
gevoelens over Reiki. Haar vastberadenheid leverde uiteindelijk het
gewenste resultaat op en ze werd tenslotte opgeleid in de technieken die
bij de eerste Graad en de tweede Graad van Reiki horen. Ze keerde naar
Hawaï terug en opende daar een praktijk. Tijdens een bezoek van Dhr.
Hayashi aan Hawaï in Feb. 1938 werd ze Reiki Master. Spoedig na haar
inwijding keerde Dhr. Hayashi terug naar Japan. Enige tijd later had
Mevr. Takata een intense droom. De droom vertelde haar, dat ze naar Japan
moest om Dhr. Hayashi op te zoeken. Toen ze daar aankwam, vertelde hij
haar en alle andere Masters die daarbij aanwezig waren, dat er een oorlog
op komst was en wat hun taak zou zijn. Ook zei hij waar zij naar toe
moesten gaan om niet in moeilijkheden te komen. Ze moesten veilig zijn om
het "Reiki Systeem" te beschermen. Op een dag in 1941 verliet
Dhr. Hayashi, gekleed in een ceremonieel gewaad, bij volle bewustzijn en
te midden van zijn familie en vrienden zijn lichaam.
Mevr. Takata
gaf haar hele leven aan Reiki, vele jaren onderwees en genas zij mensen.
Maar ook voor haar kwam de tijd dat zij haar kennis moest doorgeven. Pas
in de jaren '70 begon zij anderen tot Master op te leiden. Haar
kleindochter, Phyllis Lei Furomoto, die als jong meisje de eerste Graad
inwijding ontving, was de hoop van Mevr. Takata om haar in haar Reiki
Lijn op te volgen. Maar Phyllis ging naar de Universiteit en begon daarna
een maatschappelijke carrière. Hoewel Mevr. Takata haar regelmatig vroeg
zich te willen verdiepen in de studie van Reiki, ontweek Phyllis het
antwoord. Ze heeft het te druk met andere dingen. Pas als ze 27 is en de
jaren 70 ten einde lopen, ontvangt Phyllis de 2e graad inwijding. Mevr.
Takata gaf Phyllis op 30 jarig leeftijd de Master inwijding. Uiteindelijk
ging zij met haar grootmoeder mee op haar reizen om Reiki bekendheid te
geven. Tijdens een van die reizen werd Mevr. Takata ernstig ziek en moest
Phyllis de rest van de tour afmaken. Op dat moment begint haar
trainingsperiode pas goed. Phyllis voelt nu de verantwoordelijkheid die
haar positie met zich mee brengt. Men ziet dat ze groeit in wijsheid als
ze de kracht van Reiki als leraar in haar leven accepteert.
Takata
werd beroemd als healer en heeft heel de Verenigde Staten afgereisd om
Reiki te onderwijzen en mensen te behandelen. In 1970
leidde zij studenten in de " derde graad" op en rekende 10.000
dollar voor deze opleiding. De hoge prijs die Takata vroeg voor de
derde graad heeft tot een groter respect voor Reiki geleid, doch sommigen
hielden het voor een kunstmatig respect, want deze hoge prijs druiste
tegen de wil van Usui die Reiki voor iedereen beschikbaar wilde maken en
niet wilde beperken tot een select groepje. Nadat Takata was overleden,
besloot Iris Ishikura, één van de 22 leraren die Takata had opgeleid
haar hart te volgen en een bescheiden honorarium te vragen voor de
mastergraad. Er zijn nog maar weinig Reiki leraren die 10.000 dollar
rekenen.
Toen
Mevr. Takata overleed, op 11 December 1980 had ze 22 Reiki Masters
getraind in de USA en Canada. Ruim een half jaar na haar dood besloten de
21 door Mevr. Takata ingewijde Reiki Masters, Phyllis te benoemen tot
haar opvolgster als Reiki "Grand" Master (Dit is een
"westerse" titel, in Japan spreken ze over de
"President" van de organisatie). Deze "lijn" is er
één van velen en we hebben het aan Mevr. Takata te danken dat Reiki
naar het "westen" is gebracht. Vandaag de dag zijn er honderden
Reiki Masters, die over de hele wereld Reiki onderwijzen
Barbara Weber Ray beweerde na de dood van Takata dat zij de opvolgster
van Takata was, doch ook Takata's kleindochter maakte aanspraak op die
titel. Rond deze twee vrouwen vormden zich gescheiden Reiki organisaties.
In 1984 werd
Reiki in Nederland geïntroduceerd door Reiki-Master Inger Droog uit
Canada (Inger is opgeleid door de Canadese Wanja Twan, welke weer was
opgeleid door Hawayo Takata. Inger werkte volgens het oorspronkelijke
model zoals dat door Usui, Hayashi en later Takata
was ontwikkeld) . Dat was het begin van een stormachtige ontwikkeling in
Nederland. De eerste Nederlandse Reiki-Masters werden in 1986 ingewijd,
waarna in de volgende jaren steeds meer geïnteresseerden de Eerste en
soms de Tweede Graad volgden. Een voorzichtige schatting is dat er zo'n
500.000 Nederlanders zijn die Reiki gedaan hebben, ingewijd door een
grote groep van Masters. Er is geen enkel land ter wereld waar Reiki niet
bekend is.
Vandaag de dag zijn er zelfs meer dan 30 soorten Reiki groeperingen.
|
